Dotychczasowy system organizacji usług był nieadekwatny do potrzeb leczenia dzieci i młodzieży z problemami w zakresie zdrowia psychicznego, gdyż nie pozwalał na objęcie opieką całej rodziny, jak również ukierunkowania jej środowisko edukacyjne, ponadto pomimo braku wskazań większość dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi była kierowana do leczenia w systemie szpitalnym. 

Podstawowym celem realizowanej reformy jest zatem deinstytucjonalizacja opieki psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży, czyli przeniesienie ciężaru opieki z leczenia szpitalnego (głównie porad lekarskich) na ambulatoryjne i środowiskowe (głównie porady psychologiczne i terapeutyczne) oraz wdrożenie modelu środowiskowej opieki psychiatrycznej.

Dostępność do pomocy ma zostać zwiększona dzięki jej kompleksowości i ukierunkowaniu nie tylko na dziecko lub nastolatka, ale także na otoczenie, w którym funkcjonuje. W modelu środowiskowej opieki psychiatrycznej bardzo ważną rolę odgrywa wzmocnienie zasobów środowiskowych dziecka i oparcia społecznego. Rozwiązania powinny być tworzone w odniesieniu do trudności, które dotyczą obszaru osobistego, a także tych które są widoczne w środowisku rodzinnym, grupie rówieśniczej, czy placówce  edukacyjnej – szkole, przedszkolu. Pomoc powinna być udzielana jak najbliżej miejsca zamieszkania, być dostępna również w odniesieniu do problemów, które nie spełniają kryteriów diagnozy psychiatrycznej, ale są niepokojące dla dziecka/nastolatka lub jego otoczenia. Pomoc w pierwszej kolejności powinna być udzielana przez psychologów, psychoterapeutów i terapeutów środowiskowych dzieci i młodzieży, a przez lekarzy psychiatrów dzieci i młodzieży tym dzieciom i młodzieży, które rzeczywiście wymagają diagnozy lekarskiej lub farmakoterapii.

Dotychczasowym efektem reformy jest:

1. włączenie podmiotów leczniczych w trójpoziomową strukturę ośrodków I, II i III poziomu referencyjnego:
   
2. wprowadzenie regulacji prawnych umożliwiających kształcenie i rozwój kadr medycznych niezbędnych dla realizacji założeń reformy, w tym psychologów klinicznych dzieci i młodzieży (specjalizacja z grupy mających zastosowanie w ochronie zdrowia), psychoterapeutów dzieci i młodzieży (specjalizacja z grupy mających zastosowanie w ochronie zdrowia) oraz terapeutów środowiskowych dzieci i młodzieży (nowy zawód medyczny wprowadzony do Zintegrowanego Systemu Kształcenia).